.:: دست نوشته های یک دانشجو ::.

دو سخن و دو پیام متفاوت به غرب

حسن روحانی روز گذشته در نشست خبری خود با این استدلال که «چیزی امضا نکردیم که به مجلس بفرستیم» اعلام کرد لزومی ندارد تا برجام در مجلس توسط نمایندگان تصویب شود. بلافاصله این حرف رییس جمهور در صدر اخبار شبکه های مختلف آمریکایی قرار گرفت و از این حرف چنین برداشت کردند که برخلاف آمریکا که مداکرات هسته ای هفته هاست مورد بحث و بررسی نمایندگان سنا قرار گرفته، رییس جمهور ایران چندان مجلس این کشور را به رسمیت نمی شناسد و با بهانه های مختلف سعی در دور زدن آن دارد.

این حرف روحانی یک پیام آشکار بیشتر نداشت و آن اینکه دموکراسی در ایران نمایشی است و عملا مجلس شورای اسلامی هیچ کاره است.

حالا این را بگذارید کنار سخنان سعید جلیلی در خرداد 91 در مجلس که به نمایندگان گفت: «طی تماسی که اخیرا خانم اشتون با من داشت به او گفتم که ایران یک نظام مردم سالار است و توافقهایی که می کنیم را به مردم خود اعلام می کنیم و بنده باید در مجلس حضور پیدا کنم و به نمایندگان ملت توصیح بدهم و اینطور نیست که بدون اطلاع آنها توافقی انجام شود.»

حقیقتا جمله روز گذشته حسن روحانی در نشست خبری اش را نمی شود فراموش کرد که صراحتا اعلام کرد هنوز چیزی امضا نکردیم که به مجلس بفرستیم!

این حرف در حالی زده می شود که در گذشته نیز هیچ کاغدی از سوی جلیلی امضا نشده بود ولی او دائم در مجلس چه در صحن علنی و چه در جلسات مختلف کمیسیون ها حضور پیدا می کرد و علت آن البته روشن است: او به نظر مردم و نمایندگان ملت عمیقا احترام می گذاشت و این کار را وظیفه خود می دانست.

واقعیت آن است که احترام به نظر مردم و نمایندگان مجلس و به رسمیت شناختن آنها برای پاسخگویی به سوالات شان در باره پرونده هسته ای، موضوعی نیست که با ژست سیاسی و شعار دادن محقق شود.

مرور تاریخ همین چند سالی که گذشت به خوبی ثابت می کند که کدام جریان به این مساله باور داشته و کدام جریان، در بزنگاه های مختلف فقظ شعار داده و حتی به وقتش که رسیده مردم و نمایندگان آنها را «تحقیر» کرده است...


برچسب‌ها: جلیلی, روحانی, ظریف
+ نوشته شده در  یکشنبه ۸ شهریور۱۳۹۴ساعت ۲۰:۵۴ بعد از ظهر  توسط امیرحسین ثابتی  | 

پازل کامل تر می شود

بازگشایی سفارت انگلستان به خودی خود خبر چندان مهمی نبود، زیرا پاییز سال 90 که سفارت این کشور در ایران بسته شد و روابط دیپلماتیک تهران- لندن به حداقل رسید، مشخص بود روزی این روابط به سطح بالاتری خواهد رسید و حتی سفارت آن در تهران نیز بازگشایی خواهد شد.

آن چیزی که باعث شد تا بازگشایی سفارت انگلیس در تهران اهمیت پیدا کند، مجموعه عوامل دیگری بود که نشان می دهد بازگشایی سفارت این کشور در شرایط کنونی، تکمیل کننده یک پازل کلان تر است و آن تلاش حداکثری دولت یازدهم برای تغییر سمت و سوی سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران است.

در شرایطی که هنوز انگلیسی ها کوچکترین عذرخواهی بابت دخالت و نقش مخرب خود طی سالهای گذشته از ایران نکرده اند و نقش منفی قابل توجهی نیز در مذاکرات هسته ای ایفا کرده و حتی نخستین کشوری بودند که تحریم بانک مرکزی ایران را آغاز کردند، حالا در شرایطی به تهران بر می گردند که از ذوق و شوق دولت یازدهم برای این کار اطلاع کامل داشته و نیازی هم به عقب نشینی از مواضع خودشان نمی بینند، بلکه در عمل این ایران است که عقب نشینی آشکاری کرده و با پهن کردن فرش قرمز برای انگلیسی ها، بازگشت آنها به تهران را یک «دستاورد» می داند!

خلاصه کلام این است که اگر کسی هنوز تصور می کند مذاکرات هسته ای و رفع تحریم ها و ... علت اصلی دو سال مذاکرات پی در پی دولت روحانی با آمریکا بوده ، سخت در اشتباه است، قبلا نیز اشاره شد که هدف مذاکرات هسته ای تلاش برای عادی سازی و گسترش رابطه حداکثری با آمریکا بوده و حالا پازل تغییر سمت و سوی سیاست خارجی جمهوری اسلامی با اهرم فشارهای دیگری از جمله بازگشایی سفارت انگلیس، کامل تر می شود.

ظریف و روحانی به عنوان نماد تکنوکرات های نولیبرال ایرانی، اساسا اعتقادی به مبارزه با آنهایی که ما «دشمن» می نامیم شان ندارند، چنانچه سخنان هفته قبل رییس جمهور مبنی بر اینکه «نباید فکر کنیم پس از حصول توافق می‌توانیم هر طور که بخواهیم حرف بزنیم » این گزاره را تایید می کند و از آن مهم تر، سخنان محمد جواد ظریف در کتاب خاطراتش تحت عنوان «آقای سفیر» است که می گوید: «من تلاش می کنم هیچ وقت از واژه دشمن در سیاست خارجی استفاده نکنم» ص 88

همه اینها به خوبی نشان می دهد این روزها ناخدای کشتی سیاست خارجه جمهوری اسلامی ایران در دست چه کسانی افتاده و بازگشایی سفارت انگلیس در تهران و مذاکره با آمریکا به اسم پرونده هسته ای و رفع تحریم ها، در نهایت قرار است چه پازلی را کامل کند...


برچسب‌ها: سفارت انگلیس, روحانی, ظریف, امریکا, تکنوکرات
+ نوشته شده در  یکشنبه ۱ شهریور۱۳۹۴ساعت ۱۹:۴۳ بعد از ظهر  توسط امیرحسین ثابتی  | 

حملاتی که تندتر خواهد شد

اظهارات تند حسن روحانی در جمع استانداران علیه شورای نگهبان و دیگر ارکان نظام نه تنها جای تعجب نداشت که قابل پیش بینی بود و طبیعی است اگر این قبیل حملات سیاسی و اظهارات تند طی ماه های آینده بیشتر هم  بشود.

علت آن هم روشن است، دولت یازدهم در عرصه سیاست خارجی و قول و وعده رفع تحریم ها و گشایش وضع اقتصادی مردم از طریق مذاکرات هسته ای، کاملا به بن رسیده و ایده اش شکست خورده است. امروز سقوط بورس، قیمت دلار، سکه و ... نشان می دهد در پس توافق هسته ای هیچ معجزه ای نخوابیده بود و این توافق تنها یک مقدمه برای تکمیل پازل گسترده ای به نام رابطه حداکثری با آمریکا بوده است.



شخص حسن روحانی هم بهتر از هر کس دیگری می داند تا چند ماه آینده که هیچ، تا چند سال آینده هم از طریق برجام قرار نیست تحول خاصی در اوضاع اقتصادی کشور رخ بدهد و در واقع اصلی ترین برگ برنده دولت برای همراه کردن توده های مردم و طبقات مختلف جامعه در انتخابات سال 96 به خاطر توافق بد وین؛ از دست دولت رفته است لذا تنها راه موجود پیش رو، ضریب گرفتن مواضع تند، سیاسی و حمله به ارکان حاکمیت است تا از طریق دو قطبی های کاذب، اولا بدنه سیاسی دولت یازدهم حفظ شود و ریزش نکند، ثانیا با حفظ فضای دو قطبی های کاذب، هر گونه نارسایی و ضعف مدیریتی دولت در به ثمر نرساندن وعده ها به گردن رقیب و جریان مقابل بیفتد.

طی چند ماه آینده تا انتخابات مجلس این دست مواضع تند از سوی رییس جمهور و برخی دیگر از اعضای دولت علیه شورای نگهبان، سپاه، بسیج، صدا و سیما، قوه قضاییه و ... بیشتر بیان خواهد شد و در این بین همه و همه در تمام عرصه ها مقصر خواهند بود جز دولت!

+ نوشته شده در  پنجشنبه ۲۹ مرداد۱۳۹۴ساعت ۲:۱۱ قبل از ظهر  توسط امیرحسین ثابتی  | 

ایران هیچ وقت ذیل کلیت فصل 7 نبوده که حالا از آن خارج شود

دقایقی قبل آقای روحانی در گفتگوی زنده تلوزیونی خود اصرار زیادی بر بیان یک ادعای کاملا نادرست داشت و آن اینکه ما در گذشته ذیل فصل هفت بودیم و امروز در اثر مذاکرات دو سال گذشته از این فصل خارج شدیم.

این ادعا از اساس نادرست است زیرا ایران هیچگاه مانند عراق یا لیبی و ... ذیل کلیت فصل هفت نبوده بلکه تنها ذیل ماده 41 فصل هفت بودیم که اتفاقا امروز هم بخشیهایی از قطعنامه 2231 ایران را ذیل ماده 41 فصل هفت حفظ کرده است.

لذا نه در گذشته و نه الان هیچگاه ایران ذیل کلیت فصل هفت یا ماده 42 فصل هفت نبوده که منجر به حمله نظامی شود. تنها تفاوت گذشته با الان اینجاست که قبلا ایران قرار داشتن ذیل ماده 41 فصل هفت و محدودیتهای اقتصادی را به رسمیت نمیشناخت ولی امروز در اثر مذاکرات دوسال قبل خودمان به دست خودمان به قرار گرفتن ذیل ماده 41 فصل هفت اقرار کرده و به آن رسمیت داده ایم.


برچسب‌ها: روحانی, دروغ, فصل هفت
+ نوشته شده در  دوشنبه ۱۲ مرداد۱۳۹۴ساعت ۰:۲۳ قبل از ظهر  توسط امیرحسین ثابتی  | 

مطالب قدیمی‌تر